Znak LBanerZnak P
Pasek

Menu

Modelarstwo

Gotowe kolekcje

Warsztat

Historia

Kontakt

Linki




Święty Michał Kaplica Świętego Michała na Wzgórzu w Glastonbury została wzniesiona przez króla Lucjusza na starożytnym miejscu pogańskiego kultu. Tędy przebiega linia poczynająca się na Górze Świętego Michała w Marazion, biegnąca przez kościół Świętego Michała w Brentor, kościół Świętego Michała w Burrowbridge Mump, kościół Świętego Michała w Othery – i dalej, do Stoke St Michael. Ostat­nio Paul Broadhurst i Hamish Miller w swej fascynującej książce Dance ofthe Dragon (Taniec smoka) prześledzili oś świętego Michała/Apollina przebiegającą od Irlandii przez południowo-zachodnią Anglię, Francję, Włochy, Grecję i Izrael.

Święty Michał, któremu poświęcono tyle kościołów, nie był zwykłym wy­znawcą czy męczennikiem, ale archaniołem Michałem, wspomnianym tylko raz (Ap 12,7) w Nowym Testamencie. Józef Flawiusz w Wojnie żydowskiej z I wie­ku potwierdza, że esseńczycy z Qumran przyrzekli zachowywać imiona anio­łów w swej kapłańskiej hierarchii. Posiadaczem anielskiego tytułu Michała był kapłan sadokicki. Potomkiem pierwotnego Sadoka w epoki króla Dawida, a więc Michałem z czasów Jezusa, był Jan Chrzciciel, który odziedziczył urząd po ojcu, Zachariaszu.

Do tej pory król Dawidowy zajmował w hierarchii oddzielne miejsce od anielskich kapłanów Michała, Gabriela, Sariela oraz Rafała. Obie linie jednak były ściśle dynastyczne, a kiedy Jan Chrzciciel zmarł, nie pozostawił następcy. Jezus wielokrotnie próbował zdobyć godność kapłańską; zawłaszczył ją nawet podczas aktu zwanego Przemienieniem. Jednak jego kapłaństwo uznano formalnie dopiero w chwili wniebowstąpienia, gdy trafił do Królestwa Niebieskiego (najwyższego klasztoru), by stać się arcykapłanem (Hbr 3,1) zakonu Melchizedeka (Hbr 5,6). Odtąd pełnił podwójną dynastyczną rolę mesjańską - Króla Kapłana (albo, jak w tradycji Graala, Króla Rybaka). Po raz pierwszy od czasów Dawida i Sadoka tytuły królewskie i anielskie zostały połączone w osobie Jezusa, będącego zarówno Dawidem, jak i Michałem:

(...) gdzie Jezus poprzednik wszedł za nas, stawszy się arcykapłanem na wieki na wzór Melchizedeka (Hbr 6,20).

Fragmenty Księgi księcia Melchizedeka znalezione wśród zwojów znad Mo­rza Martwego wskazują, iż Melchizedek i Michał byli tą samą osobą. Podobnie w przedstawieniu występującym w Apokalipsie według świętego Jana, kiedy archanioł Michał (przejmujący sadokicką władzę Mesjasza) walczy ze smokiem rzymskiego ucisku. Podobnie qumrański Dokument damasceński potwierdza, że tytuł Sadoka i Melchizedeka są sobie równoważne i wzajemnie związane. Krót­ko mówiąc, ponieważ Sadok było najwyższym określeniem arcykapłana i po­nieważ melchi (lub malchus) znaczy „król", jasne jest, że tytuł Melchizedeka oznaczał kapłana-władcę.

List do Hebrajczyków (Hbr 7,14) całkowicie odrzuca pogląd o narodzinach z Dziewicy i potwierdza, że Józef był prawdziwym ojcem Jezusa. Czytamy: „Wia­domo przecież, że nasz Pan wyszedł z pokolenia Judy (...)". Wyjaśnia także, że prawo dotyczące kapłaństwa zmieniło się, aby umożliwić Jezusowi przyjęcie godności archanioła (Hbr 7,12). Od tej pory dynastyczna sukcesja Melchizedeka (Melchi-Sadok) przeszła na męską linię Jezusa - a tym samym na Królów Rybaków. To właśnie był ród Dawidowej Sangreal - królewskiej krwi Judy, bardziej romantycznie zwanej rodziną Graala. Początkowo nie byli oni właściwie monarchami, ale Królami Kapłanami z prawa. Dopiero w V wieku, kiedy potomek Króla Rybaka Fara-mund poślubił księżniczkę Argottę, dziedziczkę Franków sykambryjskich - ród chrześcijański rozpoczął swą imponującą drogę do wpływów.

Nieprzypadkowo obecność świętego Michała zanotowano w Karnowalii około 495 roku i w Galii około 580 roku. Każdy starszy potomek rodu Graala był dyna­stycznym Michałem, zaś kornwalijskie miasto Marazion ma żydowskie korzenie - jego nazwa (tłumaczona jako Targ Syjon) stanowi odpowiednik Jerozolimy. Nie­daleko od Marazion, za zalewaną przez przypływ drogą, wznosi się Góra Święte­go Michała, gdzie wznosił się niegdyś wczesnoceltycki klasztor. W VIII wieku stał się opactwem benedyktyńskim, filią opactwa St Michel w Bretanii.

„Tajemnice Rodowodu Świętego Graala” Laurence Gardner.

Powrót

Michał Majewski © Wszystkie prawa zastrzeżone | Kobierzyce 2009